Karta SIM w terminalu, alarmie i aucie: M2M dla małej firmy

Przy audycie rachunku regularnie trafiam na karty, o których właściciel firmy zapomniał, bo nie siedzą w żadnym telefonie. Siedzą w terminalu płatniczym, w centralce alarmu i w lokalizatorze pod deską rozdzielczą — i płaci się za nie tak, jakby ktoś nimi codziennie dzwonił.

Czym karta M2M różni się od zwykłej

Skrót M2M oznacza łączność między urządzeniami, bez człowieka po żadnej stronie. Karta M2M to nadal zwykła karta SIM w sensie technicznym — różnica jest w tym, do czego została przygotowana i jak się ją rozlicza.

Najważniejsza różnica jest po stronie taryfy. Karta dla pracownika ma duży pakiet danych, bo człowiek ogląda, słucha i nawiguje. Urządzenie wysyła krótkie komunikaty i przez większość doby milczy. Taryfa M2M jest pod to skrojona: mały pakiet danych, za to zwykle SMS-y w standardzie, bo alarm i lokalizator porozumiewają się właśnie SMS-em, a nie transmisją danych. To jest częste nieporozumienie — karta do urządzenia bez SMS-ów bywa bezużyteczna.

Druga różnica jest w zarządzaniu. Kart w urządzeniach robi się z czasem kilka albo kilkanaście, a każda siedzi w innym miejscu i nikt nie pamięta, która gdzie. Oferty M2M dają na to panel: widać, która karta żyje, ile przesłała i czy w ogóle się jeszcze odzywa. Przy karcie w zamkniętej skrzynce na dachu to nie jest wygoda, tylko jedyny sposób, żeby się dowiedzieć, że urządzenie padło.

Trzecia różnica dotyczy samego kawałka plastiku. Do maszyn są wersje odporne na wstrząsy i temperaturę, a nawet takie wlutowane w płytkę na stałe. W aucie, na dachu albo w hali to ma znaczenie, którego w telefonie nikt nie zauważa.

Gdzie te karty naprawdę siedzą

Kiedy przechodzę z klientem po firmie, lista prawie zawsze wychodzi dłuższa, niż się spodziewał:

• Terminal płatniczy — zwłaszcza przenośny, u kuriera albo na stoisku. Zużywa tyle co nic, ale bez łączności nie przyjmiesz płatności.
• Alarm i monitoring — karta jest tam po to, żeby zgłosić zdarzenie wtedy, gdy ktoś przetnie kabel. To jej cała rola i dlatego nie może zabraknąć jej zasięgu.
• Lokalizator w aucie — melduje pozycję co jakiś czas przez całą trasę. Przy flocie to najczęściej największy pojedynczy zjadacz danych z całej tej grupy.
• Czujniki i automaty — temperatura w chłodni, poziom w zbiorniku, stan towaru w automacie. Zwykle jedna krótka wiadomość na dobę.
• Winda, brama, przepompownia — urządzenia z obowiązkiem zgłaszania awarii, często z umową serwisową, w której karta jest wpisana.
• Router zapasowy — ten akurat jest wyjątkiem, bo w razie awarii łącza przejmuje cały ruch firmy i pakiet danych musi być prawdziwy.

Jak nie przepłacać za dane, których się nie używa

Zasada jest prosta: nie płaci się za pakiet, tylko za to, żeby urządzenie się odezwało. Kilka rzeczy, które sprawdzam u klientów:

• Zacznij od spisu — wypisz każdą kartę, która nie jest w telefonie, i dopisz przy niej urządzenie. Ten spis jest ważniejszy niż jakakolwiek negocjacja ceny, bo bez niego nie wiadomo, co się optymalizuje.
• Sprawdź realne zużycie, nie deklarowane — na fakturze albo w panelu widać, ile karta przesłała naprawdę. Zwykle jest to ułamek tego, za co firma płaci.
• Pytaj o pakiet współdzielony — przy kilku urządzeniach jedna wspólna pula danych na wszystkie karty działa lepiej niż osobny pakiet przy każdej. Jedno urządzenie zużyje więcej, inne prawie nic, a rozlicza się to razem.
• Sprawdź, czy karta ma to, czego urządzenie faktycznie potrzebuje — czasem wystarczą same SMS-y, czasem potrzebny jest stały adres, żeby serwis mógł się dobić do urządzenia z zewnątrz. To dwie różne konfiguracje.
• Wyłap karty martwe — to jest najczęstsza oszczędność w tej grupie. Urządzenie zostało wymienione albo auto sprzedane, a karta dalej jest na abonamencie i nie przesłała nic od miesięcy.

Kiedy NIE warto brać kart M2M

Nie w każdym przypadku ma to sens i wolę powiedzieć to wprost, niż sprzedać coś, co potem stoi bezużyteczne.

Gdy urządzenie stoi w miejscu z internetem stacjonarnym. Terminal na stałe przy kasie, kamera w biurze, czujnik w magazynie z zasięgiem sieci firmowej — jeżeli wszystko to ma dostęp do łącza na miejscu, dokładanie osobnej karty do każdego z osobna jest kupowaniem drugiego łącza dla urządzeń, które już jedno mają. Karta ma wtedy sens co najwyżej jako zapas na wypadek awarii, i to raczej jedna w routerze niż w każdym urządzeniu.

Gdy takie urządzenie jest w firmie jedno. Cała przewaga M2M to taryfa pod maszyny, wspólna pula danych i panel do zarządzania. Przy jednej karcie w jednym terminalu nie ma czym zarządzać i zwykła karta z małym pakietem załatwia sprawę bez zachodu.

Gdy urządzenie przesyła dużo. Kamera wysyłająca obraz na żywo nie jest urządzeniem M2M w sensie taryfowym, tylko czymś, co potrzebuje prawdziwego pakietu danych. Wciśnięcie jej w ofertę skrojoną pod czujniki kończy się tak, że po kilku dniach miesiąca przestaje wysyłać obraz — i cały monitoring jest wtedy wart tyle co nic.

Gdy karta jest częścią umowy serwisowej. Przy windach, alarmach czy systemach dozoru bywa, że kartę dostarcza firma serwisująca i to ona odpowiada za działanie całości. Wymiana takiej karty na własną potrafi zdjąć odpowiedzialność z serwisu. Zanim się to ruszy, warto sprawdzić umowę.

Piotr KoniecznyAutoryzowany Doradca Biznesowy Play · Olkusz · od 2010